زمانی که رسانه ملی یک کشور تک بعدی شده و در اختیار حزب حاکم قرار می گیرد خواه ناخواه تبدیل به یکی از ارگان های قدرت حزب حاکم شده و میتواند شروعی قوی و محمکم برای دیکتاتوری شود.

 این روزها شاهد این قضیه هستیم که صدا و سیمای ما هم که رسانه ی ملی خوانده می شود و از بیت المال و بودجه کشور استفاده می کند گویی که با تمام هشت شبکه اش به اموال خصوصی حزب اصولگرا تبدیل شده است.

 رسانه ای که با پخش دائم میتینگ ها و نمایش قدرت های رئیس جمهور، طرفداران دیگر نامزدها را متهیج و عصبی می کرد تا برای رساندن صدای اعتراض خویش به خیابان ها بریزند و آن مسائل را به پیش بیاورند.در صورتی که میتوانست از ابزارهای خود که قدرت بسیار زیادی هم دارد برای آرام کردن اوضاع استفاده کند.

 صدا و سیمایی که در این مدت به جای ادای رسالت خویش محدود به بلندگوی پخش نظرات محدودی از افراد تبدیل شده است تا آنچه را که می خواهند به گوش مردم که نه بلکه به مغز مردم فرو کنند ، طبیعی است که در چنین فضایی مردم هم به رسانه های بیگانه برای مطلع کردن و مطلع شدن روی بیاورند و این یعنی اینکه اهرم قدرتمند رسانه را دودستی به کسانی بسپاریم که در کشور نیستنند و طبیعتا نمیتوانند به اندازه ی خودمان دلسوز ملت و میهنمان باشند.